Noir Tom Ford dla mężczyzn

nie jestem w stanie napisac wiele o tym zapachu poza jednym solidnym stwierdzeniem: rozczarowanie. Spodziewałam się wiele, a dostalam niewiele. Otwarcie na bloterze przypomina mi mix Encre Noire Lalique (którego bardzo lubię) z Panią Walewską. Na samym końcu uwalnia się paczula, ale taka skromna i nieśmiała. W sumie fajny zapach, ale bez szału. Natomiast na skórze znika po godzinie, nie czuć go w ogóle. Przez chwilkę przypominał mi Fahrenheita, ale to zniknęło po 15 minutach. Smuteczek :(

Tajemnica, niepewność, szept, nerwowe zerkanie na zegarek, podskórny lęk, tej nocy coś się wydarzy w tym mieście, w którym nigdy nie wstaje słońce, powietrze dziwnie wibruje, wyludnione przedmieścia z przystrzyżonymi trawnikami, na podjazdach Buicki, Oldsmobile, Chryslery, chrom, skórzana tapicerka, rzędami ciągną się domy o pustych, czarnych oknach, skrywające swoje ponure sekrety, wszyscy chyba śpią, lecz pozory często mylą, dalej za osiedlem zaczynają się gorące bulwary, słychać kwilenie mew, śmiechy i muzykę, tu nie ma rodzin z dziećmi, łatwo natomiast wskazać szemranych typów, wystają pod latarniami i spowija ich dym, oni również czekają, tylko nikt nie wie na co i na kogo, stoją tam zawsze, mówią cicho ale i tak milkną, gdy ich mijasz, odprowadzają każdego wzrokiem, spod kapeluszy nie widać twarzy, jest środa, ale w przestronnych wnętrzach o wysokich, zdobionych sufitach dalej trwają dancingi, tańce nigdy się nie kończą, zaś w suterenach przy stolikach pokrytych wytartym zielonym suknem gra toczy się o wszystko, znad kart dwuznaczne spojrzenia, wyczekiwanie na ten gest, kto odezwie się pierwszy, krótkie, ostre bon moty, kto podejmie wyzwanie, kobiety uwieszone na swoich mężczyznach, przynoszą im szczęście, lecz tylko do czasu, gdy skończą się pieniądze, skończy się ich miłość, wtedy wyjdą na powietrze, odbyć swój ostatni wieczorny spacer, na niebie odległe echa karmazynowego zachodu słońca, ostra nadmorska trawa tnie skórę do krwi, droga nie urywa się nagle, ona prowadzi w mrok, tam gdzie rodzą się pytania, na które nikt nie zna odpowiedzi, po przeciwnej stronie szybkie samochody, stoją zaparkowane przy trotuarze, w nich małomówni mężczyźni, którzy bez wahania sięgają po broń, w schowku na rękawiczki zawsze naładowana trzydziestka szóstka, smokingi, niedbale rozpięte pod szyją koszule, buty od Barkera, nowe, lśniące, skarpety ze wzorem argyle, śmiech, wulgarny żart, twarze co jakiś czas rozświetla blask papierosów, i gdy zapada wreszcie całkowity zmrok, nagle rozlega się grzmot, głuche uderzenie, jak strzał z rewolweru oddany gdzieś daleko, zaczyna padać deszcz, krople uderzają o bruk, o karoserię, o rozwieszone spłowiałe markizy, jednostajny szum, deszcz pada bezwstydnie, ciężko, zapowiada nadejście nocy, a noc zagłuszy bicie serca, zagłuszy twój oddech, wszystko.

Odebrałam go mężowi.

Po tym, jak wchodząc do sypialni rozelektryzował nocne powietrze. Zostałam uderzona czymś, czego nie mogłam dotknąć, ale nie miałam cienia wątpliwości o jego istnieniu.
Zmiotła mnie porażająca siła, po czym odbiła się od ścian i ponownie grzmotnęła we mnie i wszystko, co po drodze. No po prostu szok! Dopiero po jakimś czasie zdołałam wykrztusić z siebie niezdarne "co to?" Pan Mąż, z uśmiechem zadowolenia i tajemniczości (to się domyślam, bo było całkiem ciemno) uroczyście oznajmił - Tom Ford Noir.

I taki był początek naszej znajomości.
Pasuję przy opisie nut. Nadmienię tylko, że dla mnie jest roślinny, ale mroczny, głęboki, dziki, raczej suchy. Jako że jest też słodkawy, to, po kilku przymilnym falsetem wypowiedzianych również słodkich prośbach, odebrałam i nigdy nie oddam :D

To moja broń totalnego rażenia.
Nie nadaje się do pracy, na spotkania z przyjaciółmi. Przynajmniej dla kobiety. Ale w ogóle mnie to nie obchodzi. Eliksir o takim rażeniu musi być mój. Choć mam wątpliwości, czy mogę się w nim światu pokazać.

Generalnie mam mieszane uczucia, bo Noir tak naprawdę ma trzy różne oblicza, czego dawno nie doświadczyłem w perfumach.

1)
Otwarcie jest moim zdaniem najgorszą z tych trzech faz. Jest nudne, takie "sieciówkowate" w złym tego słowa znaczeniu, tzn. nijakie jak wiele ostatnio wydawanych perfum. Przeładowane składnikami, ciężkie i nieokiełznane, denerwujące wręcz połączenie muszkatołowca z kakao, chociaż co ciekawe kakao w składzie nie ma. Do tego czuć sztuczność. Całe szczęście ta faza trwa jakieś 15 - 20 minut.

2)
Po 20 minutach Noir zmienia swoje oblicze z drzewno - przyprawowego na przyprawowo - pudrowe. Czuję różę rodem z Montale, pudrowego irysa, do tego jakieś przyprawy. Ta faza już wydaje się ciekawa, coś się zaczyna dziać. Jest pudrowo, ale męsko.

3)
Ostatnia faza trwa od 1,5 h do końca czasu projekcji i jest to ogromna dawka paczuli i kakao, do głosu od czasu do czasu dochodzi wanilia. Myślę, że gdyby damski Angel i męski A*Men miały dziecko, byłaby to ta faza Noir, bo to co czuję jest zawieszone gdzieś pomiędzy, jest głębia A*Mena bez słodyczy połączona z paczulowo - waniliową bazą Angela.

W teście nadgarstkowym trwałość na skórze to ok. 8 godzin, na siłę 9. Myślę, że kompozycja zachwyci osoby mniej obeznane z perfumami, natomiast mnie nie ma tutaj co zaskoczyć. Ja osobiście szukam czegoś nowego i oryginalnego, a w Noir czuję powtórkę czegoś co już znałem. To dobry zapach, ale za jego cenę można kupić 2 inne pachnidła równie dobre. Ja mając pełną szafkę flakonów nie szukam już zapachów dobrych, tylko bardzo dobrych.