Paco Rabanne Pour Homme Paco Rabanne dla mężczyzn

Wersja 100 ml EDT produkcji Puig Made in Spain 2015 jest też piękna, jak za dawnych lat, lecz trwałość (zarówno na skórze jak i odzieży bawełnianej) wynosi ok. 53 minuty, a projekcja sięga maximum 5 cm od powierzchni skóry lub odzieży. Flakon oczywiście zwrócony w ramach reklamacji, bo nie kosztował przecież 25 zł, a przy tych parametrach niestety max. tyle jest wart...

Mój kolejny ulubieniec. Aż dziw, że tak późno go poznałem.
Gdy go czuję, na myśl przychodzi mi ogród mojej babci w podwarszawskim Józefowie - lato, gorący dzień przepleciony nagłym, ciepłym i intensywnym deszczem. Za chwilę wiatr przegania chmury i znów wychodzi słońce. Jest już nieco chłodniej. Dookoła unosi się zapach mokrej ziemi, kwiatów i ziół. Mokre sosny nieco pochyliły swe gałęzie ku ziemi. Szpilki skrzą się w blasku słońca. Wchodzę głębiej. Czuję cudowny aromat rosnącej niedaleko domu lawendy. Ze swych kryjówek nieśmiało wychodzą pszczoły, motyle i inne owady. Są trochę złe, że natura zaburzyła im codzienny rytm dnia. Znów siadają na fioletowych kwiatach i piją nektar. Stoję obok nich, zamykam oczy i wdycham otaczające mnie aromaty. Trochę kręci mi się w głowie. Jestem spokojny, wypoczęty. Tak, to moje ukochane miejsce na ziemi, w którym spędzałem każde wakacje od czasów dzieciństwa i gdzie przyjeżdżałem z rodzicami prawie w każdą niedzielę...

Niestety, od kilku lat nie ma już mojej babci, nie ma tego miejsca... Często wspominam sobie te piękne chwile. Pomaga mi w tym poznany niedawno Paco Rabanne Pour Homme. Mimo, że przeszedł reformulację, nadal jest pięknym, ziołowym i rzadko spotykanym zapachem. Być może nie jest nowoczesny, ale to nie ważne. Przypomina mi to, czego już nie ma a bardzo to kochałem.

Czytając o pour homme od Paco odnoszę wrażenie jak bym czytał o sobie samym :D Słyszy się o, nim wiele złego, że dziad, że straszny i Bóg wie jeszcze jaki i, o ile jest w tym ziarnko prawdy o tyle powiem, że nawet po reformie czuć w, nim dech zamierzchłych czasów a kompozycja sama w sobie przykuwa uwagę.Otwarcie jest nieco ziołowe i dla wielu może się wydać trudne(dziadkowe), ale warto poczekać, bo potem zaczyna się robić znacznie przyjemniej kompozycja zaczyna się nieco wygładzać i do głosu dochodzi lawenda okraszona miodem.I tak sobie to gra na skórze pozostawiając mydlaną aurę lawendowej świeżości.Tak więc jeśli nie straszny Ci Qourum,Kouros,Lapidus Pour Homme, zapach lawendy, pies sąsiadów i urząd skarbowy polecam sprawdzić ;)

Ps: Podobno lawenda ma działanie uspokajające i delikatnie moczopędne :shock: dlatego nie pozostaje mi nic innego jak pożegnać się z wami i oddalić się cichutkim krokiem :roll: w kierunku toalety :oops:

Moja przygoda z Paco Rabanne Pour Homme rozpoczęła się chyba w 1987 roku i trwa do dziś. Bardzo lubię klasyczne kompozycje z lat 70-tych i 80-tych. Niektórzy powiedzą, że pachną dziadkowo, ja jednak odpowiem, że mają własną duszę. Obecne kompozycje zapachowe to tragedia i upadek sztuki perfumeryjnej, są nijakie, pozbawione własnego charakteru i nie wnoszą nic odkrywczego. Paco Rabanne Pour Homme to genialna kompozycja(i nie boję się użyć tego słowa!), pierwowzór wszystkich zapachów faberge. Starszy brat Azzaro Pour Homme, czy Rive Gauche. Bez wątpienia najpiękniejsza z tych kompozycji, ale i najtrudniejsza. Bardzo zielona, omszała (tymianek, szałwia i rozmaryn),świeża (cytrusy i miód) i niezwykle męska (mech dębu, kumaryna,szlachetne drzewa). Wiem,że PRPH trąci myszką, ale ma w sobie to coś, co zapada na zawsze w pamięć. Na mojej półce stoi
wiele innych zapachów, ale PRPH jest zawsze obecny i zasługuje na szacunek chociażby za to, że produkuje się go od 40 lat. Ciekawe czy zapachy, które używa król Pewexu Roq (autor poprzedniej recenzji), będą na rynku za 40 lat. Bardzo w to wątpię. PRPH to zapach dla facetów po 30 tym roku życia,dla indywidualistów i koneserów prawdziwych dzieł sztuki, bo PRPH to więcej niż zapach, to nieprzemijające piękno, chociaż nie dla każdego.

Szyk z czasów PRL... Jakbym się do tego zapachu nie zabrał, zawsze czuję bistorowe odzienie, w kieszeni mam paczkę papierosów Carmen i czekam na taksówkę, która zabierze mnie na bal sylwestrowy w domu kultury.
Ja wiem, że to kamień milowy klasycznych zapachów i doceniam jego kompozycję, ale niestety czuć w nim muzeum. Nie jestem młodzieniaszkiem, ale i dla mnie jest to zapach minionych czasów. Jak ktoś ma sentyment do peerelowskich czasów, albo chce poczuć się jak król Pewexu, to nic, tylko brać...