Havana Vanille L'Artisan Parfumeur dla kobiet i mężczyzn

Te nuty niejednemu amatorowi słodkości zagrają na wyobraźni i zawrócą w głowie.
Mało tego,jest i tytoń,alkohol,żywica i skóra.
Wyobraźnia zapachowa zostaje uruchomiona na najwyższym poziomie.
To musi pachnieć oszałamiająco,wielowymiarowo,mieć klimat świątecznych wypieków,suszonych owoców do kompotu,rumu do herbaty.
Jednak to zupełnie inny kierunek,czasem kupowałam sobie pojedyńcze cieńkie cygaretki z plastikowym ustnikiem o smaku waniliowym.
Lubiłam je leniwie wypalać w niedzielne letnie popołudnia popijając kawę,rozkoszując się spokojną wyłączoną z codziennego rytmu niedzielą.
Ta wanilia ma podobny aromat do tych cygaretek,delikatny lekko kremowy.Po wypaleniu w pokoju unosił się piękny dość intensywny waniliowy aromat z dodatkiem tytoniu.
Wąchając Hawana V. można doszukać się również nut skórzanych i alkoholowych,nie są one jednak tak oczywiste,wyraźne jak gdzie indziej.
To jak ktoś napisał,wanilia nieoczywista,nie taka jak zazwyczaj kojarzymy z czymś ciepłym,słodkim,puchatym i otulającym a czasem zbyt słodko przykrym.
Uważam,że ten rodzaj wanilii zdecydowanie bardziej sprawdzi się w letnie słoneczne dni bo to sucha dość wytrawna wanilia.
Założę się,że cały czas plącze się paczula,ale taka maślano kremowa.

Znajomy sprzedawał mieszkanie po babci. W domu nie było remontu od lat 70-tych. Zaprosił mnie z koleżanką jako fanki przedmiotów vintage byśmy sobie obejrzały co ewentualnie ze sprzętów mogłoby nam się przydać. W poszukiwaniu skarbów zaglądałyśmy wszędzie, do każdej szafy, półki, szuflady a, że kolega sięgnął do barku z zapasami alkoholu babci to spędziliśmy w tym mieszkaniu wiele godzin. Był gorący, lipcowy wieczór. W mieszkaniu mimo otwartych okien był potworny zaduch. W kuchni było mnóstwo niesprzątniętego jedzenia a w kredensie stara babka piaskowa, przeterminowane zapasy: mąki, budynie, oleje itd. Na dnie jednej szafki zaświeciły do mnie oczy białego porcelanowego kota, sięgnęłam po niego ręką głęboko. Niestety kot był przyklejony do niemytej wiele lat ceraty, szarpnęłam mocniej i z szafki wypadł na podłogę plastikowy koszyk z zapachami do ciast. Migiem po kuchni rozszedł się mdły zapach starego aromatu waniliowego do wypieków. Zapach był tak nieznośny, ze pomimo uprzątnięcia nie było sił by tam dłużej wytrzymać.
Gdy tylko poczułam na sobie Havana Vanille od razu wróciły wspomnienia. Zaduch, brudna bielizna, brązowe ściany, klejąca cerata, spleśniałe ciasto w worku. Moja skóra i nos mówią kategorycznie nie. Pierwszy typowo waniliowy zapach, który tak źle na mnie leży. Szkoda, bo trwałość ma do 3 pryszniców :D

Edit. No dobra, kwadrans temu psiknęłam nimi koleżankę (To ta sama, która była ze mną w domu po babci) Taki psikus, żart cokolwiek ale o dziwno nie ma dramatu! Wręcz to co się za nią ciągnie to nie aż taki oczywisty smród. A jej się nawet podoba :D

Muszę zdecydowanie stanąć w obronie tego zapachu- jest jednym z moich ulubionych LAP- ów i ulubionych wanilii.
Kompletnie niezasłużenie krytykowana i opluwana.
Zacznę od przyzwoitej trwałości i niezłej projekcji.
Nie jest to budyniek- płaski jak tihota, nudny jak reminescence i montale. Czuć i wanilię i rum i tytoń i lekki plastik. Wąchając masz wrażenie że coś jeszcze się zadzieje i zapach się zmieni w budyniek. Ale on dzielnie tkwi w niedokończoności i w tym jego geniusz.
Ja mam jeszcze z 15 ml, ale jak mi się skończy to sięgnę po następną butlę.
Polecam fankom dziwnych i nieprzewidywalnych wanilii typu mona di prio, bois 1920, goutal.

Uważam te perfumy za zapowiedź genialnych 1697. Oba zapachy mają wiele wspólnych mianowników, jednak nie ośmielę się powiedzieć, że są bliźniaczo podobne. Oba niekoniecznie ładne, jednak Havana Vanille są… zdecydowanie brzydkie i niedorobione, a 1697 są perfekcyjnie dopracowane. Czy ładne? Na pewno ładniejsze, niż bohater dzisiejszego wpisu.

Havana Vanille nie prezentuje się jako zapach dopracowany, nie ma duszy, nie zaskakuje przez dłużej, niż 10 sekund. Nie ma tu jako takiej ewolucji, trudno wyłowić poszczególne akordy - Havana Vanille to prawdziwy monolit. W pewnym sensie odkrywczy, serwujący zupełnie nowy akord i odkrywający nowy szlak w perfumiarstwie – a raczej nową ślepą uliczkę, gdyż jestem przekonany, że nikt przez długi nie tknie tego motywu.

Od początku do końca mamy do czynienia z tym samym, mdłym akordem lasek wanilii zatopionych w ciepłym, zanieczyszczonym rumie. Nie mam pojęcia, jak otrzymuje się ten trunek, jednak mam wrażenie, że znajduję się w jakiejś chatce ukrytej w leśnym, dusznym gąszczu... Ktoś prowadzi w niej produkcję alkoholu na szeroką skalę - a niech prowadzi, mnie to nie przeszkadza! Mnie tylko przeszkadzają te muchy i robale, które toną w kadziach, a bimbrownik w ogóle się nimi nie przejmuje. Z tymi muchami, to wcale nie żaden ozdobnik, bo można się tu doszukać specyficznej nuty rozgniecionej muchy. Jestem na nie - co z tego, że czuję takie coś pierwszy raz w życiu, jeśli jest to pyliste, mdłe i zalatuje brudem? Słodki brud, że tak powiem. To jak jedzenie pysznego ciasta brudną łyżeczką, na stole, który lepi się od brudu. Wokoło latają robacznice, które radośnie brzęczą skrzydełkami i co chwila starają się wylądować na naszym deserze. Smacznego!:)

Widzę, że sporo niepochlebnych opinii zebrał ten zapach...

Uważam, że jest "dziwny" ale jednak stanę po stronie Almarii. Spodobał mi się chociaż zupełnie się tego nie spodziewałam!
To niezrozumiały dla mnie miks dający całkiem niezłą całość.

Obawiałam się okrutnej, ulepnej wanilii podbitej dodatkowo owocami. Rzeczywistość okazała się zupełnie inna.
Na mojej skórze zapach ten układa się zaskakująco. Nie jest duszący, oblepiający czy przesłodzony.
Nie ma w nim oczywistej wanilii. Całość jest słodkawa i ciepła.
Wyraźnie wyczuwam rum, tytoń, skórę oraz lukrecję i może nie suszone ale jakby wędzone owoce.

Nie zapatruję się na własną flaszeczkę tego zapachu ale niewielką odlewkę bym przygarnęła :)

O JEZU. Wanilia, rum, to w porządku, ale one są uwędzone razem z toną obrzydliwej machory (i z wędzonym mięchem? z wędzoną paloną gumą?)... Rzuciłam palenie, ale kiedy jeszcze paliłam, trafił mi się taki paskudny tytoń Red Bull Aromatic, i to jest właśnie ten "aromat", tylko jeszcze bardziej wzmocniony jakimś szataństwem... Do tego trwałość i projekcja są porażające (też tak macie, że im gorszy śmierdziuch, tym bardziej upierdliwy???). Tym zapachem bozia ukarała moją ciekawość.

Dla mnie to przepyszny zapach. Jeden psik i czuję sie jak w tropikach, cygaro, szklaneczka rumu a w niej laska wanilii i goździki. Na początku bardziej wyczuwalny jest tytoń, dopiero później, jak milknie tabaka zaczynają być wyczuwalne suszone owoce i ten egzotyczny koktajl rumowo-waniliowy. Dla mnie zapach super. Wanilia nie jest dusząca i przesłodzona. Może to zasługa skóry i tytoniu. Pięknie ociepla się na skórze.Jedyny minus to trwałość. Kocham ten zapach więc spokojnie moge się dopsikiwać.

Jestem kolejną osobą, która padła ofiarą ładnych piórek Havana Vanille.
Nuty obiecywały wiele, lecz perfumy rozwiały wszelkie narosłe na nich ideały i bajki narodzone w procesie radosnej twórczości sił zwanych wyobraźnią. Otwarcie było sztucznie waniliowe za sprawą waniliny, bo nie wanilii, która jest gamą wielu słodkich aspektów, a nie jednego bladego i mdło-słodkiego akordu. Pojawiła się kropelka czegoś ulepnie słodkiego i alkoholowego, lukrecja w jednej z jej niefajnych odsłon i coś co przypomina mi przeterminowaną czekoladę owiniętą w grubą folię polietylenową. Foliowy plastik i zwietrzałe do granic słodycze czekoladowe na tle horroru kulinarnego pozostałych nutek z piramidy. Trwałość? Niestety niezła.
Było to moje pierwsze rozczarowanie z wiązane z L'Artisan'em i jak się okazało, nie ostatnie. Mimo to pocieszam się, że więcej jest tych dobrych lub wspaniałych kompozycji.

Piramida wydawała się bardzo obiecująca. Wanilię, suszone owoce, rum, żywice i skórę tropię w perfumach, cenię i lubię czuć na sobie.

Ale Havana Vanille pachnie na mnie jak wędzone masło z niezidentyfikowaną nutą słodyczy. Nie ma w nim nic dla mnie, a jedynie narcyz i trochę lukrecji. Jest mdło, szorstko, tłusto i gryząco. Okropność.

Ile nadziei wiązałam z Havana Vanille tylko ja wiem. Wyznaję L'Artisana jak religię, ich zapachy wielbię, a Bertrand Duchaufour cenię za wkład we współczesne perfumiarstwo.

Nuty- moja lista marzeń, nie ma nic co mogłoby mnie drażnić. A jednak. HV pachnie na mojej skórze jak mdłe, rozwodnione kakao. Jak gałązki starej sztucznej choinki wyjmowanej z szafy jedynie na Boże Narodzenie.

Mdłość zapachu sprawia, że nie mogę go nosić. Jest suchy, surowy, jakby niedokończony. Ani Havana ani Vanille.