Fleur de Liane L'Artisan Parfumeur dla kobiet i mężczyzn

"To zielone" z tortu - arcydzięgiel litwor (Angelica archangelica L.) – rodzimy gatunek rośliny z rodziny selerowatych.

Fleur de Liane, to perfumy ponadczasowe, nieco ekstrawaganckie, na pewno oryginalne i na pewno wizjonerskie, a przy tym znakomicie skomponowane, wyważone, noszalne, umiarkowanie projektujące i mające sześciogodzinną trwałość. To jedno, nieco przydługie i (jak większość moich zdań) kulawe stylistycznie zdanie, będzie jedynym technicznym w dzisiejszym wpisie.
Pomówimy sobie o czymś, co już nie jest modne, było wizjonerskie jakieś 15 lat temu, a dziś może być uznane za ekstrawaganckie, bo na co komu powrót do poprzedniej epoki weselnej? Mowa o weselnym torcie... Ale nie zwykłym, bo rozbudzającym wyobraźnie wszystkich dzieci! Ile ja się biedny nastałem w kolejce, żeby spróbować "tego zielonego", ile wytrułem tyłek kelnerom, by przydzielili mi kawałek "z tym zielonym", jak bardzo delektowałem się "tym zielonym", jak zdejmowałem "to zielone" z tortu i sobie chrupałem. Co to było? Nie wiem! Jakaś chrupiąca, zielona łodyga, którą każdy na pewno pamięta z wesel, z początku milenium. Fleur de Liane, to niesamowity zapach słodkiej, a przy tym żywej zieleni, który mogę przyrównać tylko do kandyzowanego "czegoś", co wystawało z mojego kawałka tortu i co sprawiało, że wszystkie dzieci zabijały się o spróbowanie "tego czegoś". I muszę przyznać, że warto było zawrócić gitarę mamie, czy pokrzyczeć piskliwym głosikiem na kelnera, tylko po to, żeby móc sobie o tym dziś napisać. Kandyzowane kwiaty, łodygi, liście... Tak - to jest zapach Kwiatu Liany! Jeśli próbowaliście takich cudów, to wiecie, czego się spodziewać.

Do tej pory liana kojarzyła mi się ze skaczącymi małpkami, albo przystojnym Indianą Jones. A tu proszę mam kwiat liany. Bo liana, jak właśnie przeczytałam o powstaniu zapachu, kwitnie, szczególnie w Bahia Island Panama, gdzie Bertrand Duchaufour zbierał inspirację do tego zapachu. No i udało mu się! Kwiat liany wg L'Artisan Parfumeur przenosi mnie na egzotyczna dusznawą wyspę, pełną soczystej zieleni, ale to raczej mocne grube liście, do tego bulwy kwiatów i moja ukochana narkotyczna tuberoza. Początek mnie zachwyca, połączenie tuberozy z nutami zielonymi wypada na mojej skórze genialnie, słodko, odurzająco, ale nie zabójczo, bo zieleń daje odetchnąć, jak w upalny dzień odrobina cienia pod drzewem...
Po jakims czasie dochodzą do głosu nuty akwatyczne, rześka morska bryza, lekko słona, cedrowe igiełki i suche drewno nadaja męskości tej początkowo bardzo kwiatowo-zielonej kompozycji. I tu mam mały problem, pod koniec bowiem Fleur de Liane przypomina mi coś... Długo zastanawiałam się co to? I, bingo: gładko wygolony męski policzek, na który wklepono porządną wodę po goleniu, typu Cool Water, orzeźwiającą, klasycznie męską, akwatyczną. A to nie do końca moja bajka.
Zapach uznaję jednak za bardzo ciekawy, oryginalny, a początek niebiańsko dobry. Szkoda tylko, że na mojej skórze tak bardzo ulotny.

Las tropikalny ze wspaniałą, bujną roślinnością - wspaniale pokazany las w porze deszczowej.
Ścieżka prowadzi wśród roślinności, palm, których liście uginają się od deszczu.
Jest parno, duszno, zupełnie jakby nie padało, powietrze jest lepkie, ciężkie.
Wokoło jest roślinność zapierająca dech w piersiach, w najróżniejszych odcieniach zieleni od jasnego do szmaragdowego.
Przez roślinność przebijają się promienie słoneczne. Z drzew zwisają liany.
Przepiękne perfumy, na pewno ich zapach jest oryginalny, nie tuzinkowy.
Trwałość dobra, chociaż projekcja słaba.
Wyczuwam w nich mistrzostwo Pana Bertranda Duchaufoura, mają w sobie jakość typową dla L'Artisan.

Duszno. Parno. Wilgotno. Tropikalnie, z niuansem komarów wielkości wróbli i pijawek o apetycie gąsienicy jedwabnika.

Z równikowej zieloności powoli wyłaniają się białe, słodkie kwiaty, kremowe i upajające. Ich życie nie trwa jednak długo, płatki szybko więdną i wysychają w palącym słońcu. Ponownie triumfuje gęsta zieleń, wysokie drzewa i te cholerne komary.