Hypnotic Poison Eau de Parfum Dior dla kobiet

Migdał?Wanilia?Tonka?Gdzie się ukryły nie mam pojęcia ale na pewno nie w Hypnotic Poison. Byc może zostały w wersji sprzed reformulacji bo w wypuście z 2019roku który posiadam czuć tylko lekko odymioną wiśnię i to wszystko.Sam zapach jest lekki,mało trwały A projekcja słabsza niż niektóre perfumy z Avonu.Bardzo się zawiodlam, oczekiwałam ciężkiego i bogatego zapachu a dostalam lekka mgiełkę którą ledwo czuje.Zapach jest po prostu nijaki.Spróbuje się jeszcze przekonać ale czuje że miłości A nawet przyjaźni z tego nie będzie

Czuć wiśnię, mimo że nie ma jej wymienionej w nutach. Pewnie to miks lukrecji i nie wiem, tonki? daje taki efekt. Gdy weszłam do pokoju wyperfumowana tym cudem, mąż zapytał się "cóż to za hinduskie kadzidełko?" Faktycznie, kadzidło też jakby lekko się przebijało. Czuć też migdał ale nie taki ulepnie słodki, bardziej taki "szminkowo - pudrowy". Projekcja mega, trwałość również, moc tych perfum świadczy o tym że nie jest to zapach na codzień choćby do pracy. Nie znam jeszcze wersji edt, ale ta mnie ujęła oryginalnością i odświętnym charakterem.

Broniłam się przed nimi długo. Głównie dlatego, że jestem miłośniczką starszej wersji wody toaletowej, w gumowym flakonie i byłam pewna, że ten wypust nie może być niczym wybitnym, skoro powstał w czasach "zwyklaków i bylejakości" mainstreamu. Tym bardziej, że byłam lekko obrażona na twórcę zapachu, Francoisa Demachy, za liczne reformulacje klasyków Diora. A jednak, żałuję, że nie wypróbowałam tej wersji wcześniej! Jest naprawdę godna uwagi.

Zapach zachwycił mnie od pierwszego użycia. Całkowicie w moim guście. Gęsta, ciemna słodycz, przełamana wiśniowymi nutami. Czuć lukrecję, tonkę, gorzką czekoladę, czasem w tle pojawia się wanilia, wszystko świetnie ze sobą współgra. Najbardziej zmysłowy i tajemniczy zapach jaki znam.

Parametry nie zawodzą. Spryskany nimi sweter pachniał jeszcze kilka dni po ponownym wyciągnięciu z szafy. Zastanawiałam się wtedy: "Co to za piękny zapach? Czego ja wtedy używałam? Czy to była jakaś nisza? Z pewnością to coś niszowego.." Po dłuższym namyśle, wwąchiwaniu się i główkowaniu, odkryłam w końcu, że to przecież Dior!
Zauroczyłam się całkowicie i czuję, że szybko mi nie przejdzie.

(ocena partii z 2015 r.)

Stara zasada mówi, lepsze wrogiem dobrego. Ten zapach jest doskonałym tego przykładem. Zachodzę w głowę jaka jest polityka firmy, skoro dobre zapachy jak Midnight Poison i Tender Poison znikają, a pojawia się to i Girl Poison. Naprawdę musimy wszystkie pachnieć jak slodki kompot.?! Zapach jest fatalny. Mdlący i nudny. Podpada pod zapachy katalogowe Oriflame, tylko cena inna. Nie kupować w ciemno.

Zdecydowałam się na tę wersję gdyż w wersji EDT odstraszała mnie obecność kminku, konwalii i chyba też odrobinę bałam się śliwki.
Pierwsze wrażenie po wyjęciu z pudełka to magia flakonu- bardzo lubię ładną zastawę stołową i piękne flakony a ten zdecydowanie jest jednym z piękniej zaprojektowanych flakonów jakie widziałam. Prawdziwe jabłko-trucizna w rękach okrutnej królowej.
Jako, że w pierwszych testach mój nos prawie zawsze wychwytuje i potęguje nuty z którymi na codzień mam najmniejszą styczność tutaj wybiła się lukrecja... i to w ilości przeze mnie niespotykanej. Lukrecja na wanilii przechodziła niemal w ziołowy aromat.
Przy kolejnych użyciach do lukrecji dołączył migdał i tak trwał, trwał i trwał... aż do końcowej waniliowo-tonkowej fazy. Żeby nie było wanilia jest obecna od samego początku i tak te perfumy odbiera otoczenie. To prawdziwy waniliowiec z charakterem i piękną trwałością- czyli coś co lubię.
Z czym kojarzą mi się te perfumy?
Z pewnością z uwodzeniem, ale też z jakąś historią z dawnej odległej bajki gdzie każda kobieta która im podoła może poczuć się jak królowa. Czy będzie okrutna wędrując po ciemnym lesie to już zależy od niej.
Z pewnością ma moc dusiciela (więc bardzo uważnie dobierałabym aplikację do okazji).
Zupełnie nie widzę tych perfum na bardzo młodej dziewczynie- pasują do kobiety dojrzałej, pięknej, zadbanej. Na mnie pięknie zaprezentowały się latem (choć dzień bardziej przypominał jesienną aurę z mnóstwem opadów deszczu). Myślę, że i zimą pozytywnie mnie zaskoczy.

W poszukiwaniu słodziaka idealnego trafiłam wreszcie na Hypnotic Poison edp. Mam tylko jedno zastrzeżenie, że te perfumy nie są dla mnie typowo słodkie- owszem, są bardzo kobiece, klasyczne, ale nie jednoznacznie słodkie, a przy tym bujne i nie potrafię tego inaczej nazwać, ale mają w sobie coś rosyjskiego. Pasowałyby do Małgorzaty z Bułhakowa, zakochanej, pędzącej na ukradkowe spotkanie z jej Mistrzem.
W zależności od temperatury wokół perfumy rozwijały się na mnie różnie. W chłodnym otoczeniu otwarcie witało uściskiem wanilii, gęstej, oleistej, o DNA znajomym z wersji edt ale znacznie dojrzalszym, poważniejszym, z rumowym, czy może arakowym podmuchem; natomiast na rozgrzanym ciele/ w ciepłym pokoju aromatowi wanilii towarzyszy gorzkawa lukrecja, wręcz gumowata w konsystencji. W pierwszym przypadku rozwinięcie pojawia się po ok. 2 godzinach i wtedy wyczuwam w 2 równoległych pionach wanilię i puder- kosmetyczny, fiołkowy (?), odrywający ciężką w swej naturze konstrukcję zapachu od ziemi; niby jest słodkawo, ale jednak nie jest, bo ten pylisty puder jest dla mnie nawet intensywniejszy od wanilii, która przeplata się z nim, ale nie dominuje. W cieple ten puder jest bardziej waniliowy niż fiołkowy, taki aksamitny i jest wyczuwalny mniej niż wciąż obecna, parna lukrecja; rozwinięty zapach nie fruwa już lekko wokół ciała, ale snuje się leniwie, zmysłowo. Baza- jak zwykle u Diora piękna, jest kremowa, odrobinę orientalna. Trwałość w obu przypadkach jest podobna, jakieś 10 godzin, ślad na skórze do następnego rana, poza tym zapach łatwo osiada na ubraniach.
Nie jestem co prawda wielbicielem gatunku, ale w porównaniu z wersją edt wodę perfumowaną nosiło mi się o wiele wdzięczniej. Mniejsza ilość nut zwiastowała mi kompozycję bardziej monolityczną, a okazało się paradoksalnie, że właśnie edt przy swej wielości nut była jednoliciej słodka, przynajmniej w mojej ocenie. Jeżeli dla kogoś edt jest np. zbyt duszne albo płaskie (szczególnie biorąc pod uwagę ostatnie reformulacje), polecałabym zainteresować się wersją edp, gdzie Dior faktycznie postarał się, aby jakość była na poziomie dla koneserów.

Bazowy HP w wersji hard.

Tak jak starszy brat, upajający i urzekający przy pierwszym wrażeniu. Z perspektywy głębszych testów uważam jednak, że można się nieźle naciąć kupując HP EDP po jednym niuchu pod wpływem impulsu, gdyż rzeczywistość ciągłego obcowania z nim może okazać się znacznie mniej magiczna (z HP z 1998 jest podobnie).

Por qué? Już spieszę wyjaśnić: nuta migdałowa jest dominująca bez najmniejszej przerwy na złapanie oddechu, z wyjątkiem ostatnich chwil, kiedy zapach prawie całkiem się już ulatnia - ostatnie molekuły to wyraźnie waniliowa słodycz. No ale wcześniej trzeba z typem wytrzymać ładny kawałek czasu, a te migdały to nie jest pojedynczy akord, to regularne migdałowe bombardowanie. W otwarciu trochę do powiedzenia ma jeszcze lukrecja, ale nie powiedziałabym, że stanowi ona dobrą odtrutkę na migdałowe zamulenie. Po paru godzinach takiej migdałowej bulimii zapach wydaje mi się się raczej mdlący, niż zmysłowy.

O ile już w wersji z 1998 migdały są pewną przesadą, tak EDP z 2014 jest już tak migdałowa, że można dostać depresji oddechowej. Przydałaby się butla z tlenem!

Generalnie doceniam kompozycję, jest bez wątpienia intensywnie kobieca, i to bez uciekania się do banału kwiatków i owocków (to zawsze dodatkowe punkty za styl), ale postanowiłam odpuścić sobie kupno pełnowymiarowej butli z powodu takiego że, z góry przepraszam za dosadność, od tych bulimicznych migdałów można się w końcu porzygać.

Chciałam dodać, że i ja miałam na te perfumy silne uczulenie...też wziewne :(

Jako fanka waniliowców jestem zawiedziona. Na mnie niestety wychodzi lukrecjowo jaśminowa zupa, nieznośna i jednostajna. Bardzo chciałam dać im szansę, ale nic z tego. Na pewno mocno projektują i są trwałe, ale co z tego skoro na mnie są nudne i męczące, zamiast hipnotyczne, wersja z 98 roku pachnie o niebo lepiej, choć nie tak intensywnie, za to nie jest taka nachalna. Szukam dalej.

Czy ktoś jeszcze dostał na nie wziewnego uczulenia? Kiedy tylko je powącham zaczynam strasznie kichać, pierwszy raz mam coś takiego przy perfumach...

Zbyt wielu opinii nie ma w internecie na temat zapachu Hypnotic Poison edp. A nawet po wizycie w D. i zapytaniu o ten właśnie dowiedziałam się, że takowy nie istnieje a w internecie to jest na pewno podróba. Pani nawet pofatygowała się i sprawdzała gdzieś w systemie, haha.
Tak jak ktoś już napisał to jest połączenie kadzidełek ze słodyczą. Zgadzam się z tym i podpisuję. Zapach gęsty i ciężki, bardzo trwały. Zastanawiam się do czego by pasował... Gruby szal, płaszcz, zima - tylko chyba tak.
Dior i to znowu nie w moim typie. Mam nie wprawiony nos chyba, bo to już trzecie moje podejście do Diora i zachwytów nie ma. Zostanę póki co przy moich słodziakach, które noszę z przyjemnością.

Edit. Noszę je już któryś dzień z kolei i muszę przyznać, że zaczęły mi się podobać. Wcześniej brzydko pachniały mi na szaliku, takim dymem a aplikowane na ciało stają się sensowną mieszanką migdałów i wanilii. Ponownie nie kupię na pewno, to nie ten kierunek jednak.

Kompletnie zapomniałam, że znam te perfumy ale niedawno je sobie przypomniałam. Jedna z moich koleżanek je używała więc czasem mi je dała a ja coś jej pożyczyłam. Na niej lubiłam ten zapach, ale na sobie już nie. Nie czułam się w nich. Zdecydowanie bardziej odpowiada mi Poison :)
W Hypnotic Poison niestety toczy się wojna pomiędzy słodką lukrecją a słodką, ciężką wanilią. Słodkie migdały próbują je dogonić ale pozostają w tyle. I choć całość otula, piękne orientalne, gęste kadzidło, to jednak słodycz lukrecji i wanilii, którą to potęguje jeszcze również słodka fasola tonka, to jednak nuty słodkie zdecydowanie zdominowały kadzidło. Kadzidło jest jedynie tłem dla bardzo intensywnych nut: lukrecji wanilii, fasoli tonki i jaśminu.
I w ten sposób Hypnotic Poison nie przypadł mi do gustu. Jednak doceniam jego trwałość, dochodzącą do 9h jak i długą dużą projekcję, czyli przez około 3h. Flakon pięknie współgra z zapachem.

Teraz są to jedne z moich ulubionych perfum, ale w grudniu 2015 oceniałam je tak:
Za słodkie, a szkoda!

Oj, nie bez powodu dawno temu na restauracjach umieszczano znak No Poison. No jakby nie patrzeć, Poison to trucizna straszna, mocna i aż dławiąca.
Lubię wanilię, bardzo lubię, słodkie zapachy to moje ulubione, ale Hypnotic Poison mnie nie hipnotyzuje. Jest ładny, bywa przyjemny, ale ta słodycz? Okropieństwo, nie mam nawet do czego jej przyrównać. To coś więcej niż cukier, to cukier to kwadratu, mdły i nachalny, nawet, jeśli w tle są jakieś kwiaty to są stłamszone tą panoszącą się słodyczą.
Flakon przepiękny, kojarzy mi się z Królewną Śnieżką, jak i sam zapach, wszak Poison to jabłuszko od złej królowej - moje skojarzenia są chyba oczywiste, biorąc pod uwagę to, że pojawiły się jeszcze przed kampanią reklamową, myślę, że Dior idealnie dobrał kształt i fakturę flakonu do historii.
Słokdie jabłko, słodka wanilia, słodki cukier, nie dam rady go nosić, bo mnie przesładza. Szkoda...
Czuję lukrecję, migdały, jaśmin gdzieś w tle i przede wszystkim - wanilię z cukrem.

Hypnotic Poison kocham od zawsze. To pozycja obowiązkowa na mojej toaletce. Jak tylko skończy mi się zawartość flakonu to kupuję następny. Jestem chora jak go nie mam. Więc jak tylko pojawiła się wersja Eau de Parfum to rozpoczęłam polowanie pomimo, że przeczytałam w recenzjach, że domiuje tu słodka lukrecja. A ja lukrecji nie znoszę. Odpycha mnie ona u Lempickiej i bałam się, że zepsuje mi moje ukochane Hypnotic. Początek jest faktycznie lukrecjowy ale na tyle ostry, że lukrecja nie zabija mnie i nie męczy swą słodkością. Poza tym lukrecja szybko ulatnia się z mojej skóry i do głosu dochodzi migdał i kwiat pomarańczy, który uwielbiam w perfumach. Wanilii jest tu dużo mniej niż w klasyku i przez to zapach nie jest tak mdlący jak w przypadku EDT. Pomimo, że HP to jeden z moich ukochanych zapachów to zgadzam się, że czasem mdli jak diabli :) Hypnotic Poison Eau de Parfum są bardziej gęste ale mniej słodkie od klasyka. To bardzo eleganckie i ciężkie perfumy. Idealne na wieczór i wielkie wyjścia choć bez problemu jestem w stanie udźwignąć je o poranku idąc do pracy :) Flakon piękny, w kolorach bordo i czerni, bardziej elegancki od klasyka i bardziej tajemniczy. Trwałość i projekcja przeogromne. Tak pachnie tylko Dior! Dior uwiódł mnie po raz kolejny!

Do niedawna Hypnotic Poison były dla mnie jedną z najmniej interesujących Trucizn. Podświadomie unikałam testerów w perfumeriach oraz możliwości dłuższego obcowania z tymi perfumami, bo niby co miałoby mnie do nich ciągnąć? Słodka wanilia z migdałami? Jak mówi stare przysłowie - tego kwiatu jest pół światu - perfumeryjnego.
W końcu jednak pomyślałam sobie - przełam się, spróbuj, nawet ciepła, waniliowa klucha zasługuje na szansę. W końcu to jeden z tych przypadków, które stanowiły krok milowy w historii świata perfum. Poznałam wersję podstawową, nie oszalałam z zachwytu, ale odkryłam, że czasami (choć nie zawsze) nosi się ją łatwo i przyjemnie.
Zapragnęłam więc poszerzyć hipnotyczne horyzonty i poznać wodę perfumowaną. Wchodzę na stronę, paczę - lukrecja. Zgroza i blady strach. Szczerze nie znoszę lukrecji, w jakiejkolwiek postaci. Niech fani mi wybaczą, ale to straszne paskudztwo, na samą myśl o lukrecji robi mi się słabo.
Mimo możliwości wystąpienia nieprzyjemnych skutków ubocznych, postanowiłam spróbować. Skoro klasyk przekonał mnie do siebie, to może i tej wersji uda się ta sztuka?
Cóż, udała się. Z tego względu, że lukrecji tu po prostu nie ma. Nie na mojej skórze. Nie wyczuwam ani odrobiny tego znienawidzonego zapachu.
Woda perfumowana pachnie jak klasyk podrasowany charakterystyczną dla fasoli tonka chropowato-syropową, pudrową słodyczą. Po kwiatach nie ma śladu.
To oznacza tyle, że Hypnotic Poison Eau de Parfum są miękkie, słodkie, gęste, leniwe, trochę przyciężkie, ale w uroczy, infantylny sposób. Bardzo komfortowe i bezpieczne. Żadna hipnoza, uwodzenie, zmysłowość, erotyzm. Nic z tych rzeczy. HP EDP to według mnie taka podrasowana, ulepszona wersja comfort zone, w jakiej zamyka mnie HP EDT.
Trwałość i moc - jeszcze większe niż w przypadku klasyka, czyli zachwycająco ponadprzeciętne. Przedawkowane mogą obezwładnić - pamiętajcie, że istnieje coś takiego jak bycie zbyt miłym.

HP uwielbiam ale po około 2 godzinach od aplikacji. Wcześniej bardzo przeszkadza mi ostra woń lukrecji, która na szczęście się ulatnia. Perfumy na wstępie ostre, intensywne, po czasie stają się pociągające, miłe, ciepłe, słodkawe, sexowne. Jak kobieta, która z obcej i zdystansowanej staje się bliższa sercu kiedy już się zdobędzie jej zaufanie i bliżej ją pozna. Bardzo trwałe, na ubraniach potrafią przetrwać kilka dni w tej swojej najmilszej postaci. Odstrasza cena ale tester z korkiem można kupić w okazyjnej cenie. I warto. Nawet niekoniecznie na zimne dni. Na letni wieczór także. Jak chce się np. kogoś uwieść a potem pokazać, że wcale nie jest się taką do końca wyrafinowaną ;)

Jest to jeden z przykładów EDP, które znacząco różnią się od EDT, nie tylko tradycyjnie trwałością lub projekcją.

W jednym z wątków na wizażu zgłosiłam gotowość do przyłączenia się do rozbiórki Hypnotic Poison, mając na myśli wersję klasyczną. Pewna użytkowniczka napisała do mnie, że rozbiera EDP. Pomyślałam - czemu nie? I poprosiłam o 5 ml.

Nie jest to oda do migdału skąpnego w wanilii, jaką znamy od lat. Tutaj dodano mnóstwo lukrecji i tonki, dzięki czemu zapach jest ostry i nieco... wiekowy. Od samego początku kojarzy mi się z pełną przepychu butlą Organzy Indecence, która od lat stoi na toaletce mojej mamy, używana wyłącznie na specjalne okazje. Dla mojego nosa jest to zapach wręcz bliźniaczo podobny.

Z czasem zapach traci na ostrości i przyprawy wietrzeją, jednak do samego końca - a ten, jak przystało na Trucizny, następuje po dobrych kilku, jeśli nie kilkunastu godzinach - pozostaje znacznie bardziej charakterną wersją klasyka, wzbogaconą dodatkowo kwiatem pomarańczy.

Hypnotic Poison EDT lubię jednak nie ze względu na charakterność, stąd bez żalu się z tą odrobiną EDP rozstałam z zamysłem, że gdy zatęsknię, zawsze mogę podebrać Organzę mamie. W końcu po co dublować zapachy na i tak już zapchanej szafce...