Perfumy vintage L.T. Piver: Historia 240 lat działalności

L.T. Piver: Historia 240 lat działalności

08/19/14 07:19:48 (2 komentarze)

przez: Miguel Matos

L.T. Piver jest jednym z najstarszych francuskich twórców perfum, którego działalność jest nadal aktywna. Założenie marki jest współczesne powstawaniu innych dobrze znanych domów, takich jak LubinHoubigantGuerlainE. Coudray i Oriza L. Legrand. Stało się to w 1774 roku, gdy Michel Adam, francuski perfumiarz i rękawicznik, otworzył swój butik - A La Reine des Fleurs - w Paryżu. Mniej więcej w tym samym czasie powstały bazujące na lawendzie perfumy L'Essence Vestimentale. 

Otwarcie sklepu zostało zmobilizowane odnoszonymi sukcesami, wynikłymi po mianowaniu go na głównego dostawcę produktów perfumeryjnych dla dworu królewskiego Ludwika XVI. Dziś jego przełomowa praca jest wciąż żywa pod marką L.T. Piver, która jest ważnym elementem francuskiej kultury perfumeryjnej.

 
 
R. Adam, syn Michela Adama, wziął się za działalność w 1799, ale umarł sześć lat później, pozostawiając interesy swojemu niemieckiemu kuzynowi, Pierre'owi-Guillaume Dissey'owi. Nazwa marki, którą dziś znamy i produkcja perfum, które nosimy, są owocem spółki Pierre'a-Guillaume Dissey'a powstałej w 1813 roku z Louisem Toussaintem Piverem. Marka z czasem zmieniła nazwę na Dissey et Piver.
 

Parę lat później Dissey zmarł i Louis Toussant Piver, pomimo swojego żalu, wziął na siebie pełne zwierzchnictwo nad domem i prowadził go z wielkim sukcesem pod ponownie zmienioną nazwą L.T. Piver. Zwiększenie się obrotów zawdzięczał mianowaniu go przez Karola X Burbona na dostawcę Dworu. W 1825 roku Księżna de Berry dała mu te same przywileje, czyniąc A La Reine des Fleurs najsłynniejszą perfumerią w Paryżu, która sprzedawała już nie tylko perfumy, ale także kosmetyki. Wkrótce butik stał się tak sławny, że z trudem nadążano z zamówieniami. Spowodowało to otwarcie, powstałej w 1826 roku wytwórni wyposażonej w najnowocześniejsze technologie, która to zdołała podołać zainteresowaniu klienteli.

W roku 1832, Louis Toussaint zmęczony politycznymi i ekonomicznymi problemami we Francji, sprzedał dom swoim przyjaciołom, Messierowi i Amavetowi. Mimo, iż przeszedł on w ich ręce, bratankowie Louisa Toussantane'a, Alphonse Dissey i Alphonse Honoré Piver, pozostali pracując tam i wykorzystując potencjał jaki miała w sobie marka. Stworzyli oni prężnie działający interes perfumeryjny, który przekroczył w końcu granice Francji. Dzięki temu udało im się zaoszczędzić pieniądze na wykup spółki w 1837 roku. W artykule Nouvelles de l'Osmotheque opublikowanym przez magazyn Osmotheque, Jeannine Mongin opisała ten duet jako mający “nadzwyczająną odwagę i wiarę w perfumiarstwo.” Niestety, Alphonse Dissey umarł pięć lat później, w 1842 roku, zostawiając Alphonse'a Pivera samego z dalszą przyszłością domu L.T. Piver. Nie poddawszy się nigdy, dość udanie prowadził go samemu. Później pomagać zaczęła mu jego żona, Victorine Delayen, która stała się jego prawą ręką. Małżeństwo doczekało się potomka - syna: Luciena Toussaintem Pivera.

 
 
W ówczesnej Francji marka L.T.Piver była uwielbiana przez każdego silnego mężczyznę i każdą silną kobietę. W epoce trwania II Cesarstwa Francuskiego, Piver stał się dostawcą samego cesarza. Annick Le Guérer w swojej książce Le Parfum, Des Origines a Nos Jours, wspomniała o tym, że Napoleon III uwielbiał sałatowe mydło receptury Pivera, a Cesarzowa Eugenia lubowała się w L'Essence des Fleurs d'Andalousie. Nagrody i inne wyróżnienia nie były rzadkością w portfolio spółki. W 1867 Alphonse stał się Kawalerem Legii Honorowej, a dom L.T.Piver otrzymał kolejny medal.
 
 
Lucien zaczął prowadzić interes ojca w 1881 roku. Z jego inicjatywy otwarto pięć sklepów i biur sprzedaży L.T. Piver w Brukseli i Londynie. Zgodnie z informacjami zawartymi na oficialnej stronie marki, “począwszy od XIX wieku, L.T. Piver posiadał ponad sto oddziałów na całym świecie, w tym w Anglii, Belgii, Hiszpanii, Austrii, Rosji i Brazylii. W Paryżu wiele sklepów zostało otwartych by zaspokoić rosnącą liczbę klientów, a najlojalniejszymi z nich była np. rodzina Bonaparte, a później i Sarah Bernhardt.” Następnym krokiem było otwarcie wytwórni w Grasse, która zajmowała się ekstrakcją olejków z kwiatów, i w Aubervilliers, gdzie produkowano esencje i mydła. L.T. Piver wygrywał kolejne nagrody w Londynie, Paryżu i Porto, a Lucien Tousaint Piver stał się wkrótce wiceprezydentem Chambre Syndicale de la Parfumerie.
 
 
 
Jednakże naprawdę ważny krok dla marki L.T. Piver nadszedł w 1896 roku, kiedy Jacques Rouché (mąż Berthy Piver) stał się jej dyrektorem. Opublikował on we Francji przełomowy artykuł nazwany "Państwo Sztuki Perfumeryjnej". Zaplanował on międzynarodowy plan ekspansji swojej marki, ale chciał jednocześnie podtrzymać, a nawet podwyższyć poziom walorów artystycznych domu poprzez zatrudnianie najlepszych perfumiarzy, którzy mieli stworzyć linię zapachów, z której kilka z nich wciąż gości w ofercie L.T.Piver. Były to Pompeïa (1907), Rêve d'Or (1927) i Cuir de Russie (1939), obecnie zwane po prostu Cuir. Te ostatnie były inspirowane zwyczajem rosyjskich Kozaków, którzy obcierali swoje skórzane buty na brzozowych drzewach, gdy te były ubłocone i brudne. Były to zapachy, które rozpoczęły złoty wiek marki L.T. Piver i oznaczają one równocześnie czas, gdy rozszerzona linia rozeszła się na cały świat.
 
 
Rouché zatrudnił wysoko wykwalifikowanego matematyka i chemika, Georges'a Darzensa, profesora w Faculté de Sciences de Sorbonne. Motywacją były jego odkrycia w obszarze chemii organicznej, pozwalające na rewolucję w tworzeniu perfum. Odkrył on salicylan amylu, substancję chemiczną, która pachnie jak kwiaty koniczyny. Przełom ten pozwolił na wyprodukowanie w 1898 perfum Trèfle Incarnat.
 
L.T. Piver utrzymuje, że Trèfle Incarnat były rzeczywiście “pierwszymi perfumami zawierającymi sztuczne olejki eteryczne”— dokładnie salicylat amylu. Były to, wg Jeannine Monguin i Osmotheque, pierwsze perfumy fougère. Jednak wnioski te wydają się mało prawdopodobne, ponieważ marka Houbigant stworzyła Fougère Royale w roku 1882, a Guerlain wprowadził Jicky siedem lat później, w 1889. W 1903 roku Darzens odkrył inny ważny związek chemiczny: aldehyd metylenononylooctowy.
 
 
Po tych wszystkich sukcesach, marka L.T. Piver otworzyła wiele oddziałów na całym świecie, a wielki wzrost sprzedaży został zanotowany w koloniach francuskich i innych terytoriach w Afryce i Indochinach, gdzie ich mydła były jednymi z najpopularniejszych produktów perfumeryjnych. Od początku XX wieku trendy pielęgnacyjne skierowane były na włosy, przy czym wśród mężczyzn modne stało się ich prostowanie. Dom L.T.Piver natychmiast zrozumiał potencjał tego rynku i zaczął koncentrować się na takich produktach, jak lotiony i żele do włosów, które były sprzedawane w zakładach fryzjerskich. Nawet dziś możemy spotkać  woski i żele do włosów pachnące Rêve d'Or.
 
 
Interes kręcił się nieźle, aż do czasu okupacji Francji. W 1939 roku wojna zmusiła Pivera do zamknięcia wszystkich punktów sprzedaży, nawet fabryka w Aubervilliers zawiesiła swoją produkcję. Inne duże domy tego okresu, takie jak Lubin i Pinaud, ucierpiały podczas ciężkich lat wojny i zaczęły podupadać. Jacques Rouché opuścił L.T. Piver i mianował swoją córkę, Jacqueline André, menedżerem marki. Po przymusowej przerwie spowodowanej wojną, priorytetem stało się przyspieszenie produkcji i dystrybucji we Francji, a także inwestowanie w eksport. L.T. Piver stał się bardzo przywiązany do rynku produktów do włosów i rozwijał nowe linie. Kontynuowano sprzedaż we Francji, zasadniczo ograniczając się do trzech rodzajów lotionów: Rêve d'Or (znaczący w krajach muzułmańskich, gdzie odgrywał tradycyjną rolę w uroczystościach ślubnych), Pompeïa i Héliotrope Blanc (okazał się bardzo popularny na Karaibach, gdzie stał się częścią tradycyjnych obrzędów). Wysokie znaczenie tych produktów w takich właśnie miejscach wynikało z ich kolonialnej przeszłości. Piver wprowadzał w egzotycznych koloniach francuskich swoje lotiony z takim sukcesem i akceptacją tamtejszej społeczności, że po dziś dzień pozostały one częścią kultury ludowej.
 
 
Cuir, Lavande des Princes i Vétiver są kompozycjami, które figurują wśród bestsellerów L.T.Piver. “Rêve d'Or i Pompeïa mają bardzo interesującą historię," zwraca uwagę Sylvie Dumontier, menedżer światowego eksportu w domach L.T. Piver i Coudray w Paryżu. “Nawet dziś Rêve d'Or są sprzedawane na Karaibach, w Afryce, Indonezji, Indiach, Kambodży. Mieszkańcy tych miejsc zaczęli używać ich, ponieważ mieliśmy tam fabryki na samym początku istnienia naszej marki. Ludność ta zaczęła myśleć, że Rêve d'Or są produktem pozytywnej białej magii, przez co używali ich przy okazji ślubów i by przynieść sobie szczęście. Na przykład w Kambodży, używa się ich by czyścić posągi Buddy, a w Afryce i na Karaibach, perfumy Pompeïa używa się jako kosmetyku dla dzieci i ludzi starszych. Są to produkty, których nigdy nie możemy zmienić. Jeśli to zrobimy, będzie to dla nas klątwą. Zapach Pompeïa ma około 320 różnych składników, więc ciężko jest mu być zgodnym z ustawami IFRA,” mówi Sylvie.
 
 
W latach 60-tych linie z lotionami i szamponami, takie jak Magic i Capilo, sprawiły, że reputacja marki wzrosła do poziomu uznania jej za specjalistę w kategorii pielęgnacji włosów. Jest to powód dla którego nawet dziś, w Paryżu, niektórzy fryzjerzy wciąż sprzedają perfumy i produkty od L.T. Piver. W 1967 roku dom otrzymał takie nagrody, jak Krzyż Legii Honorowej, za jakość jego produktów i wiekowość marki. Jednakże nigdy nie udało się mu odzyskać majątku po wojnie i został on sprzedany w 1972 firmie Sogemic, później zintegrowanej z Rhône Poulenc, która kontynuowała sprzedaż. W 1989 roku firma L.T. Piver została zrekapitalizowana i finalnie jej dziedzictwo spoczęło w rękach pasjonaty, Erica Amouyala, który otacza ją opieką i uwagą, na jaką w pełni zasługuje.
 
 
Obecnie w L.T. Piver istnieją różne linie podziału zapachów. Np. Rêve d'Or i Pompeïa są produktami kultowymi. Opakowanie jest wciąż doskonałe, ale nie są one uważane za produkty wysokiej jakości. Nie są rozpatrywane w kwestii niszy i można je kupić w salonach fryzjerskich, sklepach ze środkami do pielęgnacji włosów, a nawet w sklepach ezoterycznych w Paryżu (wspaniały perfumowany wosk do włosów Rêve d'Or jest tam wciąż obecny w sprzedaży) i innych sklepach kosmetycznych na świecie. Héliotrope Blanc z kolei są uznawane za będące na innym poziomie i można je znaleźć np. w niszowych butikach typu Jovoy w Paryżu i La Rinascente w Mediolanie. Linia tworzona przez CuirEpicesMuscVétiver i Cèdre jest również poczytywana jako niszowa i perfumy wchodzące w jej skład sprzedawane są tylko w wyselekcjonowanych punktach sprzedaży po wyższej cenie, która jednak wciąż wydaje się być przystępna. Na przyszłość L.T. Piver planuje rozszerzenie linii perfum niszowych o nowe zapachy drzewne oraz zawierajace nutę skóry, a może nawet o nowe wody kolońskie.
 
 

Vintage'owe ogłoszenia marki L.T. Piver pochodzą z Hprints.com

Vintage'owe flakony pochodzą z kolekcji Afonso Oliveiry.

 
 
 
 
Zapachy L.T. Piver:
 

1774 – L'Essence Vestimentale, A La Reine des Fleurs

1850 – Héliotrope BlancEau de Cologne des Princes

1887 – Mascotte, Corylopsis du Japon

1889 – L'Essence Mysterieuse, Rêve d'Or nº1, Deodoro de Fonseca (stworzone w hołdzie dla pierwszego prezydenta Brazylii)

1893 – Sublime Parfum, Select Parfum, Bouquet Fin de Siècle

1894 – Violette de Parme, Toison d'Or, Chrysanthème de Tokyo, Bataille de Fleurs, Myosotis des Femmes de France

1895 – Parisiana, Griselda, Gismondia

1896 – Violette Ducale, Millenium

1897 – Iris Blanc

1898 – Trèfle Incarnat, Ambre Ducal, Gui Nouveau

1903 - Esperys

1905 - Floramye

1907 – Pompeïa, Azurea

1908 – Astris

1910 – Dolme

1911 - Scarabée

1912 – Ilka

1913 - Velivole

1921 - Mismelis

1922 – Ambre Duale, Aventurine, Rosiris, Safranor, Vivitz, Violette Duale, Volt

1923 -  Misti, Valée des Rois

1925 – Gao

1926 – Fétiche

1927 – Rêve d'Or, Rocroy

1928 – Carminade, Mascarade

1931 – Aubade, Un Parfum d'Aventure (obecnie nazwane Épices)

1939 – Cuir de Russie (obecnie nazwane Cuir)

1959 – Bacara, Ciel d'Été

1991 – Lavande des PrincesVétiverCèdre

1995 – Eau Pour Homme

1998 – Clarté, Inclination

2000 – Clarté for Men, Eau de Piver

2011 – Musc

 

---

Tłumaczenie: MrGwyn



Poprzedni Perfumy vintage Następny


Advertisement

Beata Maria
Beata Maria

No,no,no- bardzo ciekawe. Nie znałam tej historii, dzięki za tłumaczenie:-).

Dec
31
2015
aranka
aranka

Bardzo interesujący artykuł:)

Dec
30
2015

Dodaj własną recenzję

Zostań członkiem naszej społeczności miłośników perfum, a będziesz mógł dodawać własne recenzje.

Advertisement

Popularne marki i zapachy: